28 lut 2010, 19:30, muzyka, przedsprzedaż: 35 zł, w dniu koncertu: 45 zł
Lech Janerka w polskiej muzyce rockowej pojawił się pod koniec lat 70. Wraz z żoną - Bożeną Janerką - występował wtedy na festiwalach piosenki studenckiej.W 1979 założył zespół Klaus Mitffoch. W składzie z Janerką zespół nagrał tylko jedną płytę (Klaus Mitffoch), która przez wielu uznana została za jedną z najistotniejszych w historii polskiej muzyki rockowej. Ekspresją album dorównywał ekspresji zespołów punk rockowych, charakteryzował się jednak znacznie bardziej rozbudowaną warstwą melodyczną i harmoniczną. Teksty odnosiły się do rzeczywistości PRL lat 80., wiele z nich stanowiła zawoalowana krytyka panującego reżimu, a także wezwanie do walki (np. Powinność kurdupelka, Klus Mitroch). Album zwyciężył w ankiecie Magazynu Muzycznego wśród dziennikarzy na album trzydziestolecia i wśród czytelników magazynu Tylko Rock na album lat 80. W 1986, po odejściu z zespołu, Janerka wydał Historię podwodną - płytę sygnowaną już swoim imieniem i nazwiskiem. Płyta ta, o znacznie spokojniejszym (muzycznie i lirycznie) charakterze, oceniona została zarówno przez krytyków jak i słuchaczy bardzo wysoko. Innowacją było zastąpienie gitary wiolonczelą przetwarzaną elektronicznie, na której grała i do dzisiaj gra Bożena Janerka. Niemal wszystkie zawarte na "Historii Podwodnej" utwory znalazły się na krajowych listach przebojów (np. Konstytucje, Niewole, Ta zabawa nie jest dla dziewczynek).
W następnych latach Janerka wydał kolejne albumy. Nie przyniosły one już tak spektakularnych sukcesów, niemniej ugruntowały jego pozycję na polskim rynku muzycznym, jako twórcy niezależnego, oryginalnego, pozostającego niejako na uboczu sceny rockowej. Lech Janerka często zmieniał charakter muzyczny swoich utworów (np. album Bruhaha pełen był ostrych gitarowych riffów Wojciecha Seweryna, a Ur ze swoimi poszukiwaniami nowego brzmienia była z kolei daleka od estetyki rocka). Wśród fanów twórczości Janerki można się spotkać z opinią, że warstwa muzyczna kolejnych albumów pozostawia coraz większy niedosyt np. "Nie słuchaj co kto mówi", w przeciwieństwie do coraz bardziej poetyckich i głębokich tekstów.
W 2002 ukazuje się płyta "Fiu Fiu" co owocuje Fryderykami w kategoriach: płyta alternatywna i autor roku. W tym samym, 2002 roku Janerka nagrał utwór mający stanowić element kampanii na rzecz przyznania Wrocławiowi organizacji wystawy EXPO w 2010. W nagraniu wzięła udział elita polityczna i artystyczna Wrocławia (a także m.in. biskup i komendant policji). Przedsięwzięcie to odbiło się szerokim echem we Wrocławiu, wielu oddanych fanów twórczości Janerki odebrało je jednak jako niezrozumiałe zerwanie z dotychczasową niezależnością. Artysta - zapytany o powody nagrania "Nadziei o Wrocławiu" - odpowiedział, że może nagrywać co mu się żywnie podoba, bo jest już za stary, żeby się przed kimkolwiek krygować.
W 2005 muzyk wydał płytę Plagiaty, nagraną w zmienionym składzie: z gitarzystą Damianem Pielką, który zastąpił zmarłego 5 lutego 2004 Wojciecha Seweryna i Michałem Mioduszewskim na perkusji. Płyta zdominowana gitarą akustyczną zawiera kompozycje, które Janerka grał w czasach młodzieńczych, natomiast teksty zostały napisane współcześnie. Krążek spotkał się z uznaniem zarówno publiczności, jak i krytyków. W tym samym roku Janerka otrzymał za niego nagrodę Superjedynka w kategorii "płyta alternatywna". Piosenki Rower i "Ramydada" dotarły do czołowych miejsc polskich list przebojów, a teledysk do "Rowera " zdobył grand prix na festiwalu polskich wideoklipów Yach Film. Za ten utwór Janerka otrzymał Fryderyka w kategorii "piosenka roku". Oprócz tego został uhonorowany Fryderykami w kategoriach: płyta alternatywna i kompozytor roku.
Indigo Tree to nowy projekt byłego basisty Pustek - Filipa Zawady oraz gitarowego barda Pete Levy'ego, którzy po trudnych doświadczeniach grania w zespołach postanowili zamknąć się w formie duetu. "Ciężko jest wyrzucić z zespołu jedynego muzyka z którym się gra" - tłumaczy Levy.
Duet ukonstytuował się w 2009 roku we Wrocławiu. Okazją do nawiązania ściślejszej współpracy stało się zlecenie stworzenia muzyki do filmu. Zadanie to artyści ostatecznie porzucili na rzecz nagrywania debiutanckiej płyty. Album "Lullabies of Love and Death" powstał w ciągu tygodnia i przyniósł porcję muzyki, odwołującej się do dokonań współczesnych amerykańskich folkowców etykietowanych nazwą New Weird America. Po umieszczeniu piosenek na myspace zespół otrzymał trzy propozycje wydawnicze, z których ostatecznie zdecydował się na ofertę Ampersand Records, wytwórni otwartej na zdolnych debiutantów, czego najlepszym przykładem tegoroczne płyty Nathalie and the Loners i Bad Light District.
Otwarcie klubu: godz. 18
Bilety do nabycia:
- Dolnośląskie Centrum Informacji Kulturalnej
- Klub Strefa WZ - 71 79 000 33
- Klub Studencki Tawerna ( Wybrzeże Wyspiańskiego)
- Klub Na Jatkach
