5 sty 2012 – 29 sty 2012, 18:00, Legnica, Galeria Sztuki w Legnicy, pl. Katedralny 1, wystawa, wstęp wolny
.JPG)
Paweł Jarodzki – wrocławski malarz, grafik, rysownik, autor komiksów i publikacji dla dzieci. Zajmuje się też poezją i sztuką wideo. Profesor w pracowni multimediów na Wydziale Malarstwa i Rzeźby we wrocławskiej ASP. Kurator BWA Awangarda. Członek-założyciel legendarnej grupy Luxus. W 1984 roku zaczął wystawiać także samodzielnie.
Pracuje w różnych konwencjach, posługuje się szablonem i cytatem, świadomie odrzuca poprawność rysunkową i formalną, operując programową antyestetyką. W jego sztuce wyraźnie widać dwie tendencję: popartowską i konceptualistyczną, zabarwione „radosną” prowokacją, kontestacją i zgrywą.
Wystawa jest pokazem różnych prac i to z różnych okresów. Daty i tytuły nie są ważne. Mam wręcz przekonanie, że całe życie pracuję nad jakąś tajemniczą, również dla mnie, układanką. Z czasem powstają kolejne jej elementy, a na wystawach próbuję z nich ułożyć coraz – mam nadzieję – doskonalszą całość. Są to obrazy, rysunki, jakieś przedmioty, rzeźby i sam nie wiem co jeszcze. Znaczenie i sens całości jest i dla mnie zagadką. Dlatego z takim zapałem za każdym razem układam ją od początku, dodając, jak już zaznaczyłem, zawsze coś nowego. Chyba samo konstruowanie wystawy jest dla mnie najciekawsze. Oczywiście, oprócz samego malowania, rysowania i wszystkiego tego co robię w zaciszu pracowni. Jednak dopiero w galerii to wszystko układa się w całość i nabiera nowych sensów.
Można w tym co robię znaleźć jakieś wątki, tematy i wnikliwy obserwator zorientuje się, że pewne rzeczy są dla mnie bardziej interesujące, a inne mniej. Kiedyś twierdziłem, że nieważne co się robi i tak wszystko jest o śmierci i miłości. Jest to efektowne, ale chyba jednak za duże uproszczenie. Pojawia się przecież w moich pracach polityka, przemoc, pieniądze a nawet, tak niemodne obecnie, zagadnienie piękna.
Z jakiegoś dziwnego powodu, większość tego co robię wywodzi się z rysunku. I chociaż jestem z wykształcenia malarzem, to większość moich obrazów przypomina – przynajmniej według jednego z moich znajomych – plakaty. Ale ta opinia mi pochlebia. Podoba mi się ulotność plakatu, ale też jego bezpośredniość. Tak więc, gdy przybędziecie na wystawę, zobaczycie wiele plakatów. Tyle, że one nie nawołują do niczego wprost, niczego nie reklamują. No, może czasami protestują przeciw niektórym sprawom. Ale też nie wprost. I można na nie patrzeć godzinami. Zapewniam.
Żyję jak każdy, patrząc w telewizor, czytając gazety, ale też rozmawiam z ludźmi, chodzę po ulicach. Dziwi mnie jednak, że wyciągam z tego wnioski zupełnie inne niż większość, z którą się absolutnie nie zgadzam.
Po mimo to uważam, że świat idzie w bardzo dobrym kierunku i każdego dnia jest lepiej. Nawet gdy stajemy się coraz starsi.
